دمای پیش‌گرم و بین پاسی برای جوشکاری فلزات و آلیاژها

انتخاب دمای پیش‌گرم و بین پاسی برای جوشکاری فلزات و آلیاژها

پیشگرمایش قطعات قبل از جوشکاری به طور عمده به منظور کاهش سطح تنش باقیمانده، حذف رطوبت و کاهش احتمال بروز ترک سرد توسط استانداردها ملزم شده است. حداقل مقدار دمای پیشگرم به عواملی مانند ریزساختار فلز/ آلیاژ و حساسیت آن به ترک و ضخامت مقطع جوش بستگی دارد. به طور کلی حداقل دمای پیشگرمایش باید از ابتدا تا پایان فرآیند جوشکاری حفظ شود. از آنجا که حداقل دمای پیشگرم به کاربرد سازه یا تجهیز نیز بستگی دارد، بنابراین استاندارد طراحی و ساخت نقش مهمی در این موضوع ایفاء می کنند.  به همین دلیل در تهیه این بانک داده از استانداردهایی مانند AWS و ASME و API استفاده شده است. از سویی دیگر بیشترین دمای بین پاسی نیز برای رسیدن به خواص مناسب فلز و مقطع جوش از اهمیت فراوانی برخوردار است که مقدار آن نیز برای هر آلیاژ مشخص شده است. فولادهای ساده کربنی و کم آلیاژ، فولادهای استحکام بالا، فولادهای زنگ نزن، فولادهای آلیاژی، آلیاژهای مس، آلومینیوم، نیکل و تیتانیوم از جمله آلیاژهایی هستند که در این بخش دماهای پیشگرم و بین پاسی آنها را قابل دسترسی می باشند.

نحوه استفاده از پایگاه داده ها

برای استفاده از این پایگاه داده، به ترتیب باید نام استاندارد، نام و گرید آلیاژ و ضخامت آن را انتخاب کنید تا کمترین دمای پیشگرم و بیشترین دمای مجاز بین پاسی برای شما نمایش داده شود.